Cechy społeczeństwa tradycyjnego

Społeczeństwo tradycyjne charakterystyczne jest dla czasów przedindustrialnych, a współcześnie występuje rzadko w nieco zmienionych formach wśród rozmaitych plemion i ludów.

Głównymi cechami organizacyjnymi społeczeństwa tradycyjnego jest niewielka ilość członków, stosunkowo duże odizolowanie jednostek związane ze sporymi odległościami między osadami, które jako wsie stanowiły podstawę organizacyjną życia społecznego i charakteryzowały się wysokim poziomem integralności wewnętrznej.

Do cech osobowościowych członków społeczeństwa tradycyjnego należą niski poziom potrzeby osiągania sukcesu, przekonanie o wyższej sile świata przyrody, fatalistyczna wiara w moc losu oraz silna potrzeba patrzenia w przeszłość i przywiązanie do tradycji.

Główne cechy społeczne i kulturowe to rodowy i hierarchiczny charakter więzi rodzinnych, istotna rola statusu społecznego, konieczność podążania za konwenansem, wiara w przypisaną z góry pozycję człowieka w społeczeństwie oraz wysoki poziom analfabetyzmu związany z brakiem podstawowych działań edukacyjnych.